وب نوشته های دنیای فناوری اطلاعات و زندگی

امشب کمی دلم گرفته بود. نمی‌دونم از چه بود! از بار گناهانی که سنگینی می‌کرد؟ از بدی روزگار؟ نه ولی فکر کنم بیشتر از دست خودم دلگیر بودم. از چه دلگیر بودم؟ فکر کنم از اینکه آدم نیستم! شبه انسانیم در این کره خاکی.

دنیای امروز با همه پیشرفتش نتونسته و نخواهد تونست که نیاز معنوی انسان رو برطرف کنه. شاید آن‌هایی که انکار می‌کنند خود را می‌فریبند. البته اشتباهی نشه که ما نیاز معنوی در ناراحتی بدونیم. اتفاقا نیاز معنوی اگر برآورده بشه با خودش شادی روحی گسترده‌ای رو به همراه میاره. در نهایت همه چیز به نظر من به خوبی و شادی منتهی میشه. ما گریه می‌کنیم به هر دلیل، یه وقت به خاطر کارهای خودمون، یه بار به دلیل دیگه و میشه گفت بالاترین وجهش گریه از سر عشق و به وجد اومدنه. اون عشق آسمانی که روح شما رو در سیطه‌ی خودش بگیره و شادی وصف ناپذیری برسیم. من که لیاقت تجربشو نداشتم تا به حال. خوشا به حال آنکس که با خدای خویش عشق بازی می‌کند.

گاهی دل هوای حرم امنی را می‌خواهد. حرم امنی که به آرامشی رسد وجود انسان امروز و چه زیبا حرم آن که کارش به رضای خدا بود و به رضای خدا رضا بود.

آهنگی رو براتون میذارم که شاید باهاش آشنا هم باشید که در مستند «در این قطعه از بهشت» هم به کار رفته. امیدوارم خوشتون بیاد و بتونه لحظه‌ای روحتون رو آروم کنه.

خدایا رسان آن کس که عدل و آرامش را در این جهان بگستراند.

دانلود آهنگ (3.56 مگابایت)

دانلود کلیپ تصویری (10.7 مگابایت)

متن شعر:

آمدم ای شاه پناهم بده ... خط امانی ز گناهم بده

ای حرمت ملجأ درماندگان ... دور مران از در و راهم بده

لایق وصل تو که من نیستم ... اذن به یک لحظه نگاهم بده

لشگر شیطان به کمین من است ... بی کسم ای شاه پناهم بده

مداحی : مشهدی کریم خانی
موسیقی : آریا عظیمی نژاد - علیرضا کهن دیری